🔹دیروز با همکاران، جلسهای با یکی از تولیدکنندگان و کارآفرینان بزرگ کشور داشتیم.
هنوز درست ننشسته بودیم که خندید و گفت:
«فلانی! ما نوشتههای تو را دنبال مى كنيم… مخصوصاً این روزها که از تابآوری مینویسی.»
بعد با خنده ادامه داد:
«البته ننه جون ما هم همیشه همین را میگفت؛ میگفت باید تاب بیاورید! فقط معلوم نيست دقیقاً چطور باید تاب آورد!»
همه با هم زدیم زیر خنده…
بعد خودش جدیتر شد و گفت:
«شوخی میکنم… واقعاً این روزها تابآوری خیلی لازم است. به خصوص اینکه احتمالاً شرایط سختتر هم میشود! پس باید روی تابآوری خودمان و کشورمان بیشتر کار کنیم.»
از ادامه گفتوگو درباره اقتصاد، اشتغال و تولید میگذرم.
اما همانجا یک فکر در ذهنم جرقه زد:
✅شاید ننجونهای ما و قديمى ها خیلی جاها از بعضی مدیران امروزی بیشتر میفهمیدند!
آنها شاید دانشگاه نرفته بودند،
اما در مدرسه زندگی آنقدر سختی دیده بودند که تاب آوردن برایشان یک مهارت طبیعی شده بود.
نیاکان ما ضربالمثل زیبایی دارند:
✅فولاد در آتش ساخته میشود!
🔹تابآوری هم دقیقاً همین است؛ اینکه آتش بحران تو را نسوزاند… بلکه محکم ترت کند.
🔹تابآوری یعنی توانایی تحمل ضربههای زندگی و کار، بدون اینکه از هم بپاشی.
یعنی وقتی شرایط سخت میشود،
دستت نلرزد، فکرت از کار نیفتد، و امیدت خاموش نشود.
🔹تابآوری یعنی دنیا هر چقدر هم تکانت بدهد، دوباره برگردی سر جای خودت… فقط این بار باتجربهتر.
✅و تاریخ جهان پر است از ملتهایی که در سختترین شرایط، نه فرار کردند، نه تسلیم شدند، و نه به افسردگی جمعی دچار شدند…
بلکه تاب آوردند.
🔹در ژاپن؛
دو بمب اتمی افتاد. شهرها ویران شد. اما مردمش آستین بالا زدند و گفتند: دوباره میسازیم و ساختند. امروز جهان برای کیفیت ژاپنی احترام میگذارد.
🔹در آلمان؛
جنگ جهانی را باختند، اما از خاکستر جنگ، صنعتیترین اقتصاد اروپا را ساختند.
🔹در ایران خودمان ؛ سرزمین تابآوری چند هزارساله؛
از حمله اسکندر ، تا تاخت و تاز مغول، تا جنگ هاى افغان و روس، تا قحطى قرن گذشته تا جنگ هشتساله، تا تحریمها و بحرانهای اقتصادی امروز
این سرزمین و ملت بارها زمین خورده است…
اما هیچوقت زمین نمانده است.
هر بار دوباره بلند شده؛ هر بار چیزی ساخته؛ هر بار ادامه داده.
✅در دنیای سازمانها و كسب و كارها هم همین تاب آورى جارى و سارى است.
🔹شرکتهایی که در بحرانها دوام آوردند، بزرگ شدند و مديرانى که از بحران درس گرفتند، آینده را ساختند.
بحران همیشه امتحان میگیرد؛ بعضیها را میشکند، بعضیها را میسازد.
و تفاوت در یک چیز است:
تابآوری.
✅چیزی که ننجونهای ما و قديمى ها هم خوب بلد بودند:
تا وقتی آدم تاب بیاورد،
هیچ چیزی نمیتواند شکستش بدهد.